تو غزل ترین نگاهی        

                            توی باغ عاشقانه

                                                  دارم از تو زنده می شم      

                                                                                اتفاق عاشقانه

                                                                                                   منو حلقه کن تو دستت      

                                                                                                                                       منو از تنت بیاویز

                        نذار از سکه بیفتم             

                                                 بابت این دل نا چیز

                                                                            زخمیم از شب حسرت      

                                                                                                            نرسیدم به تماشا

                                                                                                                                           منو با خودت بیامرز         

                         تازه کن جان و به دریا

                                                      عطش جاده ی بوسه         

                                                                               گر گرفته تا نگاهت

                                                                                                         لحظه بونتو می گیره       

                                                                                                                                                خیره می مونه به راهت

                               ساکتم در شب بی تو        

                                                         پرم از هجوم فریاد

                                                                                  حس بکر با تو بودن         

هرچی احساس نیازه مال من

                   هرچی حرفای قشنگه مال تو

                                            هرچی گوشه وکنایست مال من

                هرچی آهنگ قشنگه مال تو

                                            صدای ساز شکسته مال من

             کوه بیستون با نقشش مال تو

                                     تیشه ورنجش مال من

            هرچی آسمون صاف مال تو

                                  هرچی ابرای سیاهه مال من

          هرچی روزای بلنده مال تو

                               شبای سیاه ابری مال من

          اون شبای پرستاره مال تو

                               یه دونه ماه ونشونش مال من

                هرچی دریاست توی دنیا مال تو

                                        یه چیکه قطره بارون مال من

          تموم رنگهای عالم مال تو

                                       یه دونه رنگ قشنگش مال من

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارمبه تو و عشق تو ايمان دارم
در غمستان نفسگير، اگر
نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارمبه تو و عشق تو ايمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم به تو و عشق تو ايمان دارم

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی

و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی ، آبی و آرام و بی پایان

و من موج گرفتاری اسیر دست طــــــوفانم

تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفــاف

و من در آرزوی قطره های پاک بـــــــارانم

مرا صد بار اگر از خود براني دوستت دارم به زندان جنايت هم کشاني دوستت دارم به پيش خلق اگر نتوان حديث عشق گفتن درون سينهء تنگم نهاني دوستت دارم چه حال از جفا کردن چه سود از هم وزيدن مرا لايق بداني يا نداني دوستت دارم.......

اگه ببندی رو من چشاتو

اگه بگیری از من نگاتو

من از تو حتی دلگیر نمیشم

بازم میگم عشقو می خوام با تو

می ترسم روزی از دستم بری تو

بگی روزی ازت خسته م بری تو

بمون که التماست میکنم من

دلت میاد تا من هستم بری تو

هر لحظه بی تو رو به پایانم

هر لحظه دردی تازه دردی سرخ

شاید به جرم اینکه انسانم

این زخمهای ناصبور اینجا

چشم انتظار مرهمی از تو

با انکه هرگز پر نخواهد کرد

دستان تو خالی دستانم

من هستم و یاد تو این گوشه

در گور تاریک اتاق خود

همدرد من همگریه ی خوبم

جاریست یادت توی چشمانم

انگشتهای مهربان تو

ارام میرقصند و یک لحظه

می پیچد اهنگ سه تار تو

در سرزمین تشنه جانم

با انکه هرگز پر نخواهد کرد

دستان تو خالی دستانم

این یک نفس را با تمام خود

من عاشق چشم تو می مانم

سینه ای سوخته از آتش هجـران دارم

سـالها زغـم تـو ســر بـه گریبـان دارم

یاکه جانم بستان یا به وصـالت برسـان

بیش ازاینها نه دگر طاقت هجران دارم

به من میگفت: انقدر دوستت دارم که اگر بگویی بمیرمیمیرم... باورم نمی شد... فقط یک امتحان

ساده به او گفتم بمیر...! سالهاست در تنهایی پژمرده ام... - کاش امتحانش نمی کردم

در تمام لحظه هایم هیچ کس خلوت تنهاییم را حس نکرد آسمان غم گرفته هیچ گاه برکه ی

طوفانی ام را حس نکرد آنکه سامان غزل هایم از اوست بی سرو سامانیم را حس نکرد

در خلوت من نگاه سبزت جاریست

این قسمت بی تو بودنم اجباریست

افسوس که نمیشود کنارت باشم

بی تو هر ثانیه و لحظه ی من تکراریست

ای کاش بودی تا این جاده ها با آمدن تو بی انتهاتر می شد

می دانی که...؟

زمزمه های دلتنگی من با آمدن تو به پایان میرسد

و شبنم چشمانم به گلهای پژمرده مینشیند

تو رفتی...

و من ماندمو یک دنیا تنهایی....

این درد جاودانه مرا کسی ندیده

سوز دل زمانه مرا هم کسی ندیده

برسر آنم که کوچ کنم ز آشیان خویش

چون رنج آشیانه مرا هم کسی ندیده

نامت

را بر حاشیه قلبم حک کردم

تا با هر ضربانش تکرارت کنم

تکراری با شکوه

تکراری از اعماق پاکیها

نمی دانم محبت را بـر چه کاغذی بنویسم که هرگز پاره نشود بـرچـه گلـی بـنویـسم که هـرگز پرپر نشـود بـر چه دیواری بنویسم که هرگز پاک نشود بـر چه آبـی بنویسم که هـرگز گل آلود نشود وسرانجام بـر چه قلـبی بنویسم که هـرگز سـنگ نشود

درجوانی غصه خوردم هیچکس یادم نکرد

در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد

آرزوی مرگ کردم ولی مرگ هم یادم نکرد

آن مرد

که در کوچه پس کوچه های خالی دلم

چون باد می پیچید

و در سکوت جاده ها

آواز تنهایی را زمزمه می کرد

مردی از تبار عشق بود

مردی از جنس انتظار

                                  بایک خودکارنصف جوهرو

یک کاغذتکه تکه شده

                               واشعارعاشقانه پرغم ی که

در قلبم نگه داشته ام

از پنجره نگاه بکن آره اون میاد               درسته بی وفاست ولی  باید بیاد

میدونه دلم براش بدجوری تنگ شده           ولی نمیدونم دل اون چرا از سنگ شده

غم دوریش کم بودش حالا بی وفا شده           نه یه زنگی نه تماسی آره بی رنگ شده

آخه من چکار کنم با این دل بهونه گیر              ای خدا کمک بکن برو ای دل بمیر

تو چرا سنگ نشدی میونه این همه  سنگ            میدونم دوسش داری مثل یه احصاصه قشنگ

آخه دوست داشتنیه مثل لیلا میمونه                     دل من شیدادییه مثل مجنون میمونه

فدای نازش بشم این نازش کشته مارو                  حالا که عاشق شدم می خواد بگه از پیشم برو

خدایا این احصاصمو از دلم نگیر                     ولی خصلت بدو از دل یارم بگیر

آخه گناهم نداره همش تقصیره منه  زود دل می بندم               زود عاشق میشم اینم میشه گفت یه جوری گناهه منه

---------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------

=============================

ای اشک اهسته بریز غم زیاد است هنوز 

                                                                                                         ای شمع آهسته بسوز شب درازاست هنوز       

                                  آشک                                    

چشم بهانه ای است

             برای نگاه                                             نگاه بهانه ای

                                   است برای عشق                                 

                      عشق هم بهانه ای است برای                       

             غم هایم

مادر

و پادشاه

                                                      افسوس هایم

  پدر

      
               سرخی را دوست دارم چون به رنگ عشق هست

                                                        عشق را دوست دارم چون عاشقم

                خام بودم

                              پخته شدم

                                                سوختم

:xزندگی گل زردی است به:x

:xنام غم:x

:xوآینه ی شکسته ای است به نام قلب ومروارید:x

:xبدغلتانی است به نام اشک:x

:xوفریادبلندی است:x

:xبه نام آه:x

كاش ميشد اشك را تهديد كرد....مدت لبخند را تمديد كرد...كاش ميشد در ميانه لحظه ها لحظه يه ديدار را نزديك كرد.....زندگي زيباست نه در رويا.......بوسه زيباست نه برايه هوس....پرنده زيباست نه برايه قفس.....دوست داشتن زيباست نه برايه لمس كردن.(بلكه برايه حس كردن)!!
************************************************************************
در زلف چون كمندش اي دل مپيچ كانجا..........سرها بريده بيني بي جرم و بي جنايت
************************************************************************
در حيرتم از مرام اين مردم پست
اين قافله ي زنده كش مرده پرست
تا هست به ذلت بكشندش ز جفا
تا مرد به عزت ببرندش سر دست
************************************************************************
اي مرغ سحر عشق ز پروانه بياموز.....كان سوخته را جان شد و اواز نيامد.

اين مدعيان در طلبش بي خبرانند......كان را كه خبر شد خبري باز نيامد.
************************************************************************
آنكه دائم هوس سوختن ما ميكرد
كاش مي آمد و از دور تماشا ميكرد

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی

و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی ، آبی و آرام و بی پایان

و من موج گرفتاری اسیر دست طــــــوفانم

تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفــاف

و من در آرزوی قطره های پاک بـــــــارانم

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم

چون دنيا يه روز تموم ميشه

نميخوام بگم که مثل گلی

چون گل هم يه روز پژمرده ميشه

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس

چون شب هم بالاخره تموم ميشه

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی

چون اب که هميشه پاک نميمونه

نميخوام بگم که دوستت دارم

چون منکه اصلا دوستت ندارم

بلکه من عاشقتم